Annem beni sevmedi
“Annem beni duymadı.
Annem beni görmedi.
Annem beni öpmedi.
Annem bana sarılmadı.
Annem benle oynamadı.
Annem benimle ilgilenmedi.
Annem bana değer vermedi.
Annem beni sevmedi…
Annem hep yemek yaptı.
Annem hep bulaşık yıkadı.
Annem hep evi süpürdü.
Annem hep çamaşır yıkadı.
Annem hep çalıştı…
Bazen düşününce anneme hak veriyorum. Onca evin işi arasında bana zaman ayıramamasını anlıyorum ama yine de ona karşı hissettiğim öfkeden, kendimde olan değersizlik, yetersizlik duygusundan kurtulamıyorum.
Keşke her gün güzel yemek yemeseydik, evimiz her zaman derli toplu temiz olmasaydı da annem biraz saçımı okşasaydı. Benimle evcilik oynasaydı…
Beni dinleseydi…
Beni görseydi…
Fiziksel ihtiyaçlarım kadar duygusal ihtiyaçlarım olduğunu da bilebilseydi…
Aradan yıllar geçti, büyüdüm, anne oldum.
Annemin bana veremediği, benim alamadığım ilgiyi, zamanı,değeri,sevgiyi ben de çocuklarıma veremiyorum.
İnsan hissetmediği, bilmediği duyguyu nasıl tanımlayıp verebilir ki…
Çocuklarım benim yaşadığım duygusal eksiklikleri yaşamadan büyüsün istiyorum.
Onlara içten sarılmak, öpüp koklamak, birlikte vakit geçirmek istiyorum.
Ya pa mı yo rum…..
Sarılınca, öpünce, birlikte vakit geçirince adını koyamadığım eksik olan bir şey var.
Sanki olmamış, yapamamışım gibi hissediyorum.”
………………………………………..
Tanıdık geldi mi?
Annemizle olan ilişkimizde yaşadığımız sorunları şifalandırmadığımız taktirde hayat boyu farklı şekillerde karşımıza çıkar.
Kendine değer vermeme,
Kendini sevmeme,
Kendini beğenmeme,
Kadınlığın reddi,
Değersizlik ve yetersizlik duyguları,
Yaptığı yada yapacağı işlerde kendisini annesine ispat etme, takdir toplama çabası,
Rahim ve yumurtalık rahatsızlıkları,
Mide rahatsızlıkları,
Nefes almada sorunlar,
Sürekli olan mutsuzluk hali,
Depresyona meyil,
Geçmişe takılı kalma,
Yapacağı işlere başlamakta zorlanma,
Vs…
Erkekler de yukarıdaki sorunlara ek olarak;
Annesi ile olan iç hesaplarını kadını üzerinden kapatma çabası,
Annesi ile kadınını sürekli kıyaslama hali,
Parasal konularda sıkıntılar yaşanabilir.
Güzel kadın,
Öncelikle bilmeni isterim ki bu durumu yaşayan tek kadın sen değilsin.
Kendini değersiz,yetersiz hisseden, sevginin ne olduğunu içsel olarak bilmeyen, kocası, çocukları ve çevresi ile iletişim problemleri yaşayan çoğu kadınla yaptığım bireysel seanslarda bulduğumuz ortak tek nokta anne ile olan bağlanma problemleriydi.
Ve yine bilmeni isterim ki içinde olduğun durumun farkında isen çözümü elbette var.
Kadın annesine karşı hissettiği, taşıdığı olumsuz duygu,düşünce ve enerji blokajlarından arındığında gerek psikolojik gerekse fizyolojik bir çok problemin kolaylıkla şifalandığını gördük.
Annen ile içsel hesaplarını kapatmaya hazır isen Web sitemde ki iletişim bölümden bana ulaşabilirsin.
Sevgilerimle,
Arzu Urtekin
This Post Has 8 Comments
Üzülerek söylüyorum ki ilk paragraftaki anlattığınız benim annem ve annem ile olan ilişkim sanki bizitarif etmişsiniz.ama daha kötüsü benim de çocuklarıma karşı tahammülsüz olmam,onları 7 yaşına kadar öpüyorum,sarılıyorum ama daha sonra büyüdüklerinde sevgimi gösteremiyorum.bunda çocukken yaşadığım tacizinde etkisi var.ama annem gibi bir anne olmak istiyorum deyip ona çok benzemem malesef.sizin çalışmalarınız sonrasında çok güzel ilerlemeler kaydettim ama hala istediğim noktada değilim,hep dualarım çocuklarıma karşı daha anlayışlı,sevgi dolu bir anne olmak inşAllah nasip olur. Mı
Hazırım.
Annem terziydi çalışmak zorundaydı evde dikiş dikiyordu büyük çocuk olarak kardeşlerime bakmak ev işi yapmak zorunda kaldim herkesin annesi gibi hazır sofraya oturmadım o yüzden annem yanımda ama sanki yoktu
Çok isabetli bir yazı yıllarca bunun acısını çektim bizatihi aynı duyguları almış olduğum bireysel seans ve sonradan katıldığım seanslar ile bu duygumu yenebildim kazana ben oldum..Ben iyi olursam evladımla bağım daha iyi olacak inancı ile başardım..Annem nasıl bir gözle ve duygu işe bakmamı öğrendim .O bir anne sadece beni dünyaya getirmeye vesile ama beni Rabbim yarattı bilinci beni besledi ve büyüttü ..
Kendi öykümü okudum, demek ki tek değilim..Annem hep hastaydı, bişey çıkmıyordu ama hep hastaydı.Ona bişey olmasın yeterdi bizim için.Görünürde annesiz değildik ama bi fonksiyonu yoktu.Tüm anneleri öyle zannederdim küçükken; iç aleminde neler yaşardı anacığım bilemezdik.Ama yüzü çok gülmedi anacığımın, hep bi kızgındı etrafına; babama, bize…Evlendim çocuklarım oldu hiçç farkında olmadan eşimin ailesine kendimi beğendirme, iyi gelin olma çabasıyla geçirdim yıllarımı.Tabii kıl kadar bulamadım yine aradığım, uğruna büyük çabalar verdiğim değeri.Ben ve diğer kardeşlerim farklı mekanlarda, farklı kişilerle aynı öykünün içinde cebelleşip duruyoruz.Benden yaşca büyük olanlar doktor doktor dolaşıyorlar son yıllarda, her şeyi kadere yükleyerek.Hiç birimiz ne yaparsak yapalım bi türlü huzuru bulamıyoruz.İlmim yok kader mi değil mi bilmiyorum.Ama istediğim bişey var ki artık bu zincir bi yerden kırılsın.Henüz hayatta iken ben ve diğer kardeşlerim cenneti daha bu dünyada iken yakalayabilelim inşAllah.
Beni ve bir cok kadini,anneyi ifade eden bir yazi olmus .erkekler icinde boyle ayrintili bir yazi gelirse cok mutlu olurum
Benim için farkındalığımın açıldığı muhteşem bir çalışmaydı anne çalışması… ruhumun bilinçaltımın blokajlarının temizleyerek şifalandığımı her vuruş da zerreme kadar hisettim… Elhamdulillah da çok güzel yol aldım.. Eft nin mükemmel onarıcılığını hissini hissettim ve ondan sonra da eft den ve inci başımından hiç ayrılamadım.. Emeğinize yüreğinize bilginize sağlık inci başım.. Allah ilminizi arttırsın.. Diğer çalışmalarda olma isteğiyle..
Annem tarafından hiç değer görmedim. Hep aşağılandım. Hakaret edildim. O benim hiç bir yaptığımı beğenmedikçe daha çok çabaladım. Bir tek şey dahi olsa beni takdir edecek bir şey için ağzından çıkacak güzel bir kelime için çok uğraştım. Ben bu kadar uğraşmama ve çok başarılar elde etmeme rağmen yine hakarete uğradım. Oysa kızkardeşime adeta tapardı halâ da öyledir. Beni hiç gözü görmez. Yıllar sonra anladım ki tek ama tek kusurum onun hiç sevmediği babama çok benziyor olmam. Kardeşim ise annemin kendi babasına çok benzediği için bu kadar hayran. Şaka gibi değil mi? Benim anneliğimi ise insanlar hayranlıkla dile getirir. Oysa tek derdim kimsenin hayranlığı değil annem gibi bir anne olmamak…